Siostry Brontë - co jest najciekawsze w ich legendzie?

Wielbicielom powieści sióstr Brontë z trudem przyjdzie wybaczyć odarcie z mitów młodzieńczych lektur, lecz w tej legendzie najciekawsza wydaje się prawda i to nią uwodzi najnowsza książka Eryka Ostrowskiego. Charlotte Brontë i jej siostry śpiące (MG) to biografia doskonała - osobista, autorska, napisana z pasją i miłością do bohaterki. Biografia nienaukowa, niezdystansowana, lecz relacja z przygody intelektualnej z lekturą powieści Brontë. Powieści, które wciąż są bestsellerami.

Siostry Brontë nie są obecne w świadomości czytelniczej Polaków, a jeśli funkcjonują, to jako autorki powieści kobiecych, wiktoriańskich, opowieści o guwernantkach i mezaliansach. Bardziej mylna klasyfikacja nie mogła ich spotkać. Pomimo doskonałych biografii Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej i Ewy Kraskowskiej pokutowałoby owo całkowite niezrozumienie tej twórczości jeszcze wiele lat, gdyby nie rewolucyjna praca Eryka Ostrowskiego. W jej przełomowości najłatwiej skupić się na autorstwie siedmiu powieści, co podchwycili już autorzy blogowych recenzji. Jednak Charlotte Brontë i jej siostry śpiące to przede wszystkim psychologiczny portret pisarki uznawanej za najważniejszą autorkę w historii.

"Dla fanów twórczości sióstr Brontë i miłośników intrygujących biografii pozycja obowiązkowa - czytamy na stronie Empiku. - Jest to nie tylko próba biografii sławnych sióstr Brontë, ale też niebywałe studium psychologiczne tych kobiet i imponujący zbiór interpretacji ich wspaniałej twórczości. Eryk Ostrowski, zadając sobie ogromny trud przedstawienia wizerunku całej rodziny, w doskonały i przystępny sposób ukazał losy kobiet, które bez wątpienia wyprzedzały swą epokę, a własną twórczością umożliwiły poznanie tego tajemniczego i intrygującego okresu, jakim była epoka wiktoriańska" - rekomenduje książkę Ekspert Empiku.

Reklama

Do tej pory polski czytelnik znał ciekawą biografię całego rodzeństwa Na plebanii w Haworth Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej (1990), która chronologicznie i metodycznie wprowadzała w dzieje skromnej rodziny wiejskiego proboszcza, jego słabowitych, szalenie utalentowanych dzieci, książkę, która ugruntowywała interpretację Jane Eyre jako powieści autobiograficznej, malowała obrazy trzech sióstr spacerujących wieczorem wokół stołu i snujących opowieści o dalekich krainach, wreszcie opowiadała o ich krótkim, czasem monotonnym, czasem nadspodziewanie burzliwym życiu, nieubłaganej śmierci co i rusz nawiedzającej plebanię. To ciekawa historia, napędzająca nowych czytelników, propagowana przez Brontë Society. Nie zachwiała tej wiary wydana przed kilkoma laty praca Siostry Brontë Ewy Kraskowskiej (2006), interpretująca ich powieści w duchu nowszych metodologii.

Wydaje się, że problem legendy sióstr Brontë tkwi w roli narzuconej odbiorcy. Czy chcemy przyjąć wersję Charlotte o jej zdolnych, choć przecież niewykształconych i niedoświadczonych młodszych siostrach, czy wyobrazić sobie Charlotte Brontë jako reżyserkę, która dziecięcy obyczaj nadawania ról księżniczek, macoch, rycerzy i potworów przeobraziła w grę dorosłych, którzy muszą postawić na właściwe karty, bo drugiej szansy nie będzie. Świadomość upływającego czasu - istotna chociażby z uwagi na brak środków do życia, których siostry Brontë zostałyby pozbawione po śmierci ojca (skromny kapitalik po ciotce został niezbyt szczęśliwie ulokowany i utracony); szansa na publikację w poważnym wydawnictwie, siły witalne, a przede wszystkim ogromna, przytłaczająca odpowiedzialność za rodzeństwo, sprawiła, że najstarsza, Charlotte, musiała zaryzykować i rozdzielić siostrom role. Tym razem były to role pisarzy: Currer, Ellis i Acton Bell. Można się zastanawiać, jak długo trwało przekonywanie sióstr do tego pomysłu. Najmłodsza i najbardziej uległa Anne czekała, być może, co powie starsza Emily. Ta zaś, być może, uznała początkowo pomysł za niedorzeczny, a potem wzruszyła ramionami - rób, co chcesz. Lektura książki Eryka Ostrowskiego pozwala wyobrazić sobie te sceny. Wtajemnicza również w niezwykle przejmujące okoliczności śmierci Emily, Anne, Charlotte oraz ich jedynego brata, Branwella Brontë. Jest w tych kilku krótkich losach tak wiele tragizmu i determinizmu, że nawet po ponad stu sześćdziesięciu latach nie pozostawiają obojętnym.

Biografia Charlotte Brontë i jej siostry śpiące Eryka Ostrowskiego ukazała się na początku października nakładem warszawskiego wydawnictwa MG, wydawcy powieści angielskich sióstr, tych nietłumaczonych do tej pory na język polski, jak i nowych przekładów (zapowiadane nowe tłumaczenie Wichrowych Wzgórz). W przeciągu miesiąca książka stała się bestsellerem. Krytycy nie szczędzą pochwał: "Na kartach tej książki znajdziemy bezspornie najlepszy spośród dotychczas powstałych portret psychologiczny Charlotte Brontë" - pisze Krzysztof Wróblewski (Konserwatyzm.pl). "Książka Eryka Ostrowskiego jest jedną z najlepszych, najbardziej dokładnych i odkrywczych prac poświęconych rodzeństwu Brontë" - podkreśla "Magazyn Kulturalno-literacki Szuflada". - "Choć lista książek poświęconych trzem genialnym siostrom jest ogromna, publikacja Ostrowskiego powinna być wydarzeniem nie tylko na polskim rynku. Ostrowski pisze intymnie, sensualnie, jakby pod wpływem uroku kobiety. To rzecz niemal osobista, gdzie pasja autora dodaje książce charakteru" - czytamy na portalu Xiegarnia.pl.

MIRELLA SIEDLACZEK-MIKODA

O autorze

Eryk Ostrowski (ur. 1977) opublikował siedem książek poetyckich, ponad dwadzieścia opracowań, wybory jego poezji wydano także za granicą. Autor monografii "Szymborska: Odyseja kosmiczna" (2006) i "Neil Tennant: Angielski sen" poświęconej twórczości lidera Pet Shop Boys i brytyjskiej popkulturze XX wieku (w przygotowaniu). Wyróżniony Stypendium Miasta Krakowa, Ministra Kultury, Fundacji Grazella i nagrodą "Krakowska Książka Miesiąca" (za tom "Muzyka na wzgórzu"). W 2006 r. stworzył "Podgórską Scenę Poezji" - autorski cykl spotkań z kulturą polską, które stały się ważnym punktem na krakowskiej mapie literackiej. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Ostatnio ukazały się tom wierszy "Cydonia" (2010) i antologia wierszy oraz przekładów poezji niemieckojęzycznej Feliksa Przybylaka w opracowaniu Eryka Ostrowskiego i Urszuli Kozioł (2012).

materiały promocyjne

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje