Japoński kult żywej lalki

Tymczasem w ubiegłym roku medialne perswazje coraz częściej odbijały się pustym echem wśród niektórych środowisk młodych kobiet, które faktycznie aspirują do lalkowatego wyglądu. Kobiety te dzielą się na dwa odrębne gatunki: coraz popularniejsze "Mori" - "dziewczyny leśne" - i "Ageha", czyli "dziewczyny - motyle".

Dla wizerunku dziewczyn leśnych charakterystyczne są noszone warstwowo bawełniane sukienki, grube rajstopy i ciężkie obuwie. Można je ponadto poznać po bezpretensjonalnym makijażu i płóciennych torbach na ramię. Wszystko to ma upodabniać je do ręcznie wykonanych lalek, przywodzących na myśl romantyczne mieszkanki leśnych krain.

Leśne dziewczyny zadebiutowały na scenie tokijskiej pop kultury dość dyskretnie, wiosną ubiegłego roku - aczkolwiek na początku trudno było odróżnić je od podobnie odzianych "eko-dziewcząt". Jednak w miarę upływu miesięcy różnice stawały się coraz bardziej widoczne. Leśne dziewczyny dążą do pozostawania w cieniu i odcięcia się od wszelkich skojarzeń z seksualnością, podczas gdy dziewczyna "eko" to typ naturalny, wysportowany, popierający konkretne działania na rzecz środowiska - i manifestację zdrowej dawki seksualności.

Midori Yokokawa, redaktorka poświęconego modzie magazynu "Forest Girl", adresowanego do przedstawicielek nowego zjawiska, mówi: - Leśne dziewczyny z dużą czujnością podchodzą do wszelkich form agresji czy agresywnej pewności siebie. Są po prostu zbyt kruche - albo też aspirują do takiej właśnie cechy. Chcą nie tyle żyć, co egzystować - najchętniej na poziomie czysto metafizycznym.

Pierwsze "Ageha", czyli dziewczyny-motyle, pojawiły się w 2008 roku. Wykazują one podobny brak zaufania do rzeczywistego świata. Ich celem jest jak najwierniej upodabniać się do dmuchanych lalek, które mężczyźni kupują w Internecie. Jedyną różnicą jest krzykliwy makijaż.

Dziewiętnastoletnia Naoko Kamijyo, która żyje tylko po to, by kupować kosmetyki, ubrania i peruki, mówi: - Nie jestem wielką pięknością, ale uwielbiam się upiększać. Chcę zmieniać siebie; być nie do rozpoznania. Kto chciałby przejść przez życie, będąc cały czas po prostu sobą?

Początkowo rodzice błagali córkę, by "wróciła do normalności". Dziś nie ingerują już w jej pogoń za marzeniami godnymi laleczki Barbie. - Nudzę się, kiedy nie mam na sobie makijażu - wyjaśnia Naoko. Dziewczyna wstaje o piątej rano, po czym spędza przynajmniej dwie godziny, przyklejając sztuczne rzęsy, przedłużając włosy za pomocą sztucznych pasm, nakładając warstwy podkładu i celebrując inne skomplikowane zabiegi.

Jak większość Japonek, naśladowczynie lalek nie przekraczają granicy, za którą zaczyna się chirurgia kosmetyczna. Dziennikarka Yuko Ito, specjalizująca się w tematyce związanej z pielęgnacją urody, tłumaczy: - Japonki odstręcza sama myśl o pójściu pod nóż. Uważają, że to grzech przeciwko własnym rodzicom. Dlatego rezygnują z chirurgii na rzecz kosmetyków i wywołującego wrażenie stroju. Takie podejście tłumaczy również zdumiewającą ofertę kosmetyków dostępnych w tym kraju.

Yuko Ito wie, co mówi. Jakiś czas temu kosmetyczny gigant Kanebo wprowadził na rynek zaawansowaną technologicznie maskarę, której aplikacja sprawia, że rzęsy istotnie się wydłużają (co prawda tylko na kilka godzin, ale jednak). Marka Shiseido od dawna sprzedaje produkty, które mają wybielać skórę Japonek do możliwie najbledszego odcienia kości słoniowej.

- Japonka nie jest zainteresowana zwyczajnym kosmetykiem do makijażu - tłumaczy Ito. -Idealny produkt musi w widoczny sposób poprawiać jej wygląd, jednocześnie pielęgnując i wybielając cerę, wydłużając rzęsy, zwiększając objętość ust i tak dalej.

Na wygląd składają się jednak nie tylko kosmetyki. Równie ważne są ubrania. - Lubię, gdy wszystko, co stanowi o moim wizerunku, ma posmak sztuczności - mówi Kiyomi, lat 23, która uwielbia kompletować garderobę w butiku Jesus Diamante, specjalizującym się w rzeczach dla "Ageha". Kiyomi twierdzi, że nie wychodzi z domu, jeśli nie ma na sobie sandałów ozdobionych pączkami róż, jej twarzy nie okalają farbowane na blond rokokowe loczki, a klatki piersiowej nie uwydatniają żelowe poduszeczki wepchnięte w miseczki biustonosza. Jednak mimo tych wszystkich zabiegów Kiyomi nie ma chłopaka, a wieczory spędza, wymieniając informacje na temat mody i urody z przyjaciółkami, które również są "Ageha". - Chciałabym chodzić na randki, ale rzadko nadarza mi się okazja - wzdycha. - W byciu "Ageha" smutne jest to, że większość mężczyzn preferuje bardziej naturalny wygląd u dziewcząt, a nam taka stylistyka jest zupełni obca.

To właśnie wydaje się być największym minusem w życiu tokijskich lalek: niewielu mężczyzn jest w istocie skłonnych zapukać do ich drzwi. Zarówno "Mori", jak i "Ageha" pozostają mniejszościami, zbyt przypominającymi religijną grupę, by być zrozumiałymi dla laika - i zbyt skomplikowanymi wizerunkowo, by pozyskiwać nowe wyznawczynie. W konsekwencji otacza je aura sekretnego stowarzyszenia.

W butiku Jesus Diamante, gdzie koronkowa bielizna prezentowana jest na różowym łóżku, fotografowanie czegokolwiek - w tym również ekstrawagancko wystylizowanego personelu - jest zabronione.

- To logiczne - wyjaśnia Kiyomi. - Lalki nie powinny odczuwać potrzeby mówienia, a tym bardziej wyjaśniania czegokolwiek.

Kaori Shoji

New York Times / International Herald Tribune

Tłum. Katarzyna Kasińska

Sprawdź:  Obuwie Nike, Obuwie Adidas