Nazistowskie zbrodniarki wojenne: Jak stały się bestiami?

Herta Oberheuser - pani od aborcji

Studiowała medycynę w Bonn i Düsseldorfie. Po zdaniu egzaminów końcowych pracowała w Instytucie Fizjologii w Bonn, a później Klinice Dermatologicznej w Dusseldorfie. Ze względu na chorobę ojca, starała się o lepiej płatną pracę. SS szukało wtedy lekarki do obozu koło Berlina. Skierowano ją do Ravensbrück na stanowisko lekarza obozowego. Tam w brutalny sposób eksperymentowała na więźniarkach. Razem z lekarzami: Walterem Sonntagiem, Gerhardem Schiedlauskym, Karlem Gebhardtem.

Na wyczerpanych kobietach badano funkcje życiowe w ekstremalnych warunkach. Zadawano im rany różnymi przedmiotami. Wprowadzano do ran szkło, drzazgi i inne ciała obce. Dawano dożylne zastrzyki z benzyny. Wywoływano przymusowe poronienia w ósmym miesiącu ciąży. Praktykowano też aborcję przez bicie. Oberheuser broniła się później przed sądem, że udział więźniów w eksperymentach dawał im szansę na przeżycie obozu. "Jako kobieta zrobiłam wszystko, co mogłam, w mym trudnym położeniu" - zeznała.

Przez ostatnie dwa lata wojny pracowała w sanatorium SS jako asystentka.

W pierwszym procesie norymberskim, w 1947 r., została skazana na 20 lat pozbawienia wolności. Trzy lata później karę zmniejszono o połowę, a rok później wypuszczono ją na wolność za "dobre sprawowanie".

Wtedy rozpoczęła pracę jako pediatra w Stocksee i jako lekarz w katolickim sanatorium w Plön. Ale została rozpoznana przez byłe więźniarki z Ravensbrück. Straciła pracę w sanatorium. Rozpoczęto starania o pozbawienie jej prawa do wykonywania zawodu. Straciła je dopiero pod koniec 1960 roku. Zmarła w roku 1978.

Ewa Paradies - królowa śniegu

W 1944 r. trafiła do obozu koncentracyjnego SK-III Stutthof jako strażniczka. Później do podobozu Bromberg-Ost i od stycznia 1945 do SK-III Stutthof.

Polewała zimną wodą rozebrane do naga kobiety, które musiały stać na śniegu przy bardzo niskich temperaturach. Zamordowała wielu więźniów podczas ewakuacji do Lauenburga.

Po wojnie trafiła jej się ciepła posada na poczcie. Ale niedługo potem została aresztowana i w 1946 roku skazana na śmierć. Publicznie powieszona.

Erna Wallisch - zbrodnia z happy endem

Zmarła niedawno, w 2008 r. Od 1941 r. pracowała jako strażniczka w obozach Ravensbrück i Majdanku. Więźniarki poznały ją jako jedną z najbardziej sadystycznych strażniczek. Mimo to po zakończeniu wojny spokojnie wyprowadziła się do Wiednia. Była objęta programem pomocy dla nazistowskich przestępców. Dzięki legalnej niemieckiej organizacji Cicha Pomoc. Gdyby nie śledztwo Centrum Szymona Wiesenthala, jej przeszłość zostałaby zapewne zapomniana.

Dopiero w 1973 roku sprawa Wallish trafiła do austriackiej prokuratury. Ta jednak umorzyła postępowanie, ponieważ zbrodnie nazistowskie objęto przedawnieniem, a dowodów morderstw nie znaleziono. Po 33 latach sprawa wróciła na wokandę. Tym razem w Polsce. Te działania zmusiły austriacką prokuraturę do wszczęcia kolejnego śledztwa. Wallish wyprzedziła wymiar sprawiedliwości. Zmarła w 2008 roku, przerywając tym samym opieszałe działania austriackiej prokuratury.

Wallish nie jest ostatnim nazwiskiem na liście nazistowskich zbrodniarek wojennych. Za nią jest jeszcze wiele kobiet. Z "uboższymi" życiorysami, mniej makabrycznymi detalami i niższymi wyrokami. I nie wynika to z tego, że były bardziej ludzkie wobec więźniów. Wiele z nich ma również na koncie morderstwa. Erice Bergmann (strażniczce z Ravensbrück i Flossenbürg) udowodniono zabicie sześciu osób. Wyszła na wolność w 1991 roku.

Ilse Forster (KZ Bergen-Belsen) miała w swoim dorobku "jedynie" bicie, maltretowanie i poniżanie więźniów. Krótko należała do SS, więc za zbrodnie popełnione w obozie dostała tylko 10 lat. Wyszła z więzienia przed terminem. Jej dalsze losy są nieznane.

Margarete Mewes mieszkała w domku nad jeziorem. Z widokiem na obóz koncentracyjny Ravensbrück. Tam znalazła pracę. Na noc wracała do domu. Za maltretowanie więźniarek została skazana na 10 lat. Wyszła już po 5 latach.

Ida Schreiter jest jedną ze strażniczek, na temat której zachowało się niewiele informacji. Wiadomo, że za zbrodnie popełnione w obozie kobiecym w Ravensbrück została skazana na karę śmierci. Powieszono ją w 1948 roku.

Eugenia von Skene trafiła do obozu Ravensbrück jako więźniarka. Za rzekome szpiegostwo na rzecz Wielkiej Brytanii. Potem została wybrana na kapo. Nadużywała swojej władzy w brutalny sposób. Po wojnie skazana na 10 lat więzienia, wyszła na wolność w 1951 roku.

Elisabeth Volkenrath pracowała w obozach Auschwitz-Birkenau i Bergen-Belsen. Biła i poniżała więźniów, uczestniczyła w selekcjach. Nadzorowała egzekucje. Za popełnione zbrodnie została skazana na śmierć. Powieszono ją w tym samym dniu co Johanna Bormann i Irma Gresa.

* * *

20 historii kobiet, które dla lepszych zarobków wysłały swoje sumienia do komór gazowych. Razem z tysiącami więźniów obozów koncentracyjnych.

ŹRÓDŁA:

http://www.ess.uwe.ac.uk/WCC/belsen5.htm

http://www.capitalpunishmentuk.org/

http://www.bergenbelsen.co.uk

http://www.auschwitz.org.pl/

http://www.majdanek.com.pl

W tekście zostały również wykorzystane daty i fakty ze strony http://pl.wikipedia.org.